Sylvia’s wereld

Sylvia’s wereld

Wekelijks breng ik tijd door met een bijzonder meisje, ik noem haar Sylvia en ze woont in een Roemeens opvanghuis. We kunnen nooit precies weten wat er in een kind omgaat maar wanneer ik kijk naar haar alleszeggende ogen dan stel ik me zo voor dat het volgende in haar omgaat… “Zie je dat meisje in het bedje, dat ben ik. Ik ben Sylvia en ik ben acht jaar oud. Ik woon sinds een tijdje in dit grote gebouw, samen met heel veel andere kinderen. Voordat ik hier kwam, woonde ik in een ander gebouw samen met veel andere kinderen, ver hiervan daan. Daarna kwam ik hier, dit is mijn bedje. In mijn bedje woon ik, ik slaap in mijn bedje, ik eet in mijn bedje, ik zit in mijn bedje. Soms word ik blij, want dan zie ik door het raam een busje langsrijden. En als er dan een mevrouw naar mijn kamer toe komt, dan mag ik mee in het busje! En dat vind ik zo fijn, want dan mag ik uit mijn bedje, dan mag ik die mooie schoenen aan die op de kast staan, en dan doe ik zelf mijn jas aan en zet mijn muts op. Ik ga dan spelen in een ander huis, en daar zijn mensen die zingen, ik mag daar zomaar rondlopen, wat vind ik dit een fijne plek. Ze noemen dat huis, de dagopvang. En als ik daar dan de ochtend ben geweest dan moet ik weer terug, terug in mijn bedje.. Maar terug gaan in dat bedje, dat kleine bedje, dat wil ik niet! Ik wil lopen, rennen, spelen...
Graditina

Graditina

Wat doet deze kleine meid het goed! Sinds november, sinds ze bij ons thuis woont gaat ze naar een particuliere kleuterschool (gradiniţa, op z’n Roemeens), in een nabijgelegen dorpje. Ze heeft hier helemaal haar plekje gevonden in de groep en is gek op haar juf! Voor het eerst zit ze in een klasje met kindertjes die geen beperking hebben. Na de geboorte van Andreea werd al snel duidelijk dat ze een chronische ziekte had, deze ziekte zorgde ervoor dat haar ouders besloten om haar achter te laten in het ziekenhuis. Het verhaal van Andreea is er één van velen. Vandaag de dag leven er tienduizenden kinderen en tieners, door hun ouders achtergelaten in (voornamelijk) grootschalige Roemeense opvanghuizen. Na enige maanden in het ziekenhuis te hebben doorgebracht werd Andreea overgeplaatst naar een afdeling in een Roemeens opvanghuis voor kinderen met een matig tot ernstige verstandelijke en/of lichamelijke beperking. Sinds haar geboorte is Andreea altijd omringt geweest door andere kinderen met een beperking. Ruim twee jaar geleden verhuisde ze naar een ander opvanghuis waar ze de jongste was, tussen voornamelijk allemaal tieners met licht tot ernstige beperkingen. Afgelopen december had Andreea op de kleuterschool haar eerste kerstviering, tijdens deze viering besefte ik me weer even wat een dankbaar werk het is wat we hier mogen doen in Roemenië. Andreea zat mooi rustig in de kring kerstliedjes te zingen (dit rustig zitten is niet normaal voor een meisje dat een echte flierefluiter is). Ik maakte foto’s van haar en zag dat ze me steeds in de gaten hield en wanneer onze ogen elkaar ontmoetten verscheen er een grote lach op haar gezicht....